Dé waarheid bestaat niet.

Ik heb onlangs ingezien dat de werkelijkheid altijd subjectief is en dat schudde me wel even, want dat idee zorgde ervoor dat ik heel wat zaken in een ander daglicht ging bekijken.

Door mijn burn-out kwam ik bij een coach terecht die me hielp te achterhalen wat de oorzaak was. Hierdoor kwamen er een aantal gebeurtenissen van vroeger naar boven. Dingen die ik heb meegemaakt als kind of later als puber of als jongvolwassenen. Zaken die mij beïnvloed hebben, waardoor ik conclusies heb getrokken en mezelf heb ‘aangepast’. Gebeurtenissen die zo’n impact gehad hebben en nu, meer dan 30 jaar later, kom ik er achter dat de werkelijkheid anders is. Veel genuanceerder. Het zette me aan het denken; hoeveel zaken zijn er niet die ik voor ‘werkelijk’ heb genomen en die eigenlijk genuanceerder zijn.

De werkelijkheid bestaat niet volgens mij.
Mijn werkelijkheid en jouw werkelijkheid en die ander zijn werkelijkheid; die bestaan.
Ik vind het belangrijk om me daarvan bewust te zijn.

Wanneer iemand begint te declameren en me probeert te overtuigen van ‘zijn waarheid’, waardoor ik misschien begin te twijfelen aan mezelf, dat ik dan besef dat dat zijn of haar werkelijkheid is, niet de mijne en dat het me alleen maar tot inzichten kan brengen, maar me niet meer doet wankelen.

Of wanneer iemand een oordeel velt over mij of over iemand die me dierbaar is, dan is dat ook maar zijn/haar werkelijkheid of een stukje waar zij/hij nog liefde naar te sturen heeft.

Het leven en zijn beleving ervan is niet absoluut, wel zeer subjectief.
Gelukkig maar.

Dit is ook één van de basisprincipes van een vrouwencirkel. Dat iedereen zijn eigen waarheid heeft, dat iedereen zijn eigen oplossing in zich draagt. Zo mooi vind ik het.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *