Mijn weg naar vrouwencirkels

In november 2016 nam ik voor het eerst deel aan een vrouwenfestival. Ik had me ingeschreven omdat ik, na een lange babbel met een vriendin, er steevast van overtuigd was dat alle vrouwen min of meer dezelfde vragen, verlangen, twijfels, … hebben en ik ernaar hunkerde om in alle eerlijkheid mijn twijfels etcetera te delen met andere vrouwen en van hen te leren.
Ik kwam terecht in een bad van aanvaarding, warmte, liefde, eerlijkheid, hilariteit, humor, zachtheid, getetter, lekker eten, gezelligheid, … kortom alles wat vrouwelijk is. Het deed me zo enorm veel deugd dat ik meer wou, ik wou dit mee organiseren!
Ik sprak één van de organiserende dames aan en pinde met haar een datum vast voor een gesprek.

In de weken voorafgaand aan onze afspraak werd ik alsmaar onzekerder. Wat had ik die dames te bieden? Wat moest ik gaan vertellen? Ik was enthousiast, maar dat zullen er wel meer zijn.
Ik printte mijn curriculum vitae af en bekeek mijn netwerk voor mogelijke workshops.
(als ik het nu typ, verschijnt er een glimlach op mijn gezicht, ik was zo gericht op het doen)
De dag van de afspraak nam ik de trein naar Mechelen, stapte de gezellige koffiebar ‘Bar Marie’ binnen. Het gesprek was warm, gemoedelijk en ik voelde me oh zo onzeker en klein. Wauw wat een geweldige vrouwen waren dat toch, wat had ik hen te bieden.
Ik toonde in dat gesprek niets van mijn twijfel, niets van mijn kwetsbaarheid, niets van mijn zoektocht naar mezelf (ik zat op dat moment midden in mijn burn-out).
Het gesprek kwam een paar keer op mijn burn-out en ik moffelde het snel weg.
Nee dat was niet goed om daarover te praten, ik moest het hebben over de dingen die ik wél kon, die ik wél goed deed.
We rondden af en ik beloofde dat ik het allemaal ging laten inzinken en zien hoe ik iets kon betekenen voor het festival.
Uiteindelijk heb ik besloten om er niet aan mee te werken en ben ik mijn eigen proces begonnen.

10 maanden later, zou ik het gesprek anders aangaan.
Ik zou praten over mijn zoektocht, over mijn kwetsbaarheid, over mijn twijfels, mijn vragen, mijn angsten, over mijn onzekerheden, over mijn kracht, mijn gevoeligheid, over mijn inzichten, over mijn liefde voor filosoferen, over mijn liefde voor de natuur, over mijn zoon en mijn man, over de pijn die ik in het verleden heb gehad en die ik nu aan het verwerken ben, over hoe ik 100% bewust wil leven, over hoe belangrijk ik het vind om maatschappelijk verantwoordelijk te leven en rekening te houden met de ander, over hoe ik het belangrijk vind om ecologisch verantwoord te leven (of toch zo goed mogelijk), over mijn gevecht met mijn perfectionisme, over hoe ik altijd heb gedacht dat ik niet mocht zijn wie ik ben en dat nu inzie en écht meer mezelf wil zijn en meer ruimte wil innemen, over mijn drang om dingen te creëren door te schrijven, te kleuren, te koken, te tekenen, te kliederen, te knoeien, te werken, …
Dat is wie ik ben.

Want dat is echtheid en in die echtheid vind ik verbinding met mezelf en met de ander.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *